عارف برای سیاوش خواند، آرتین برای دوستانش: “از خون جوانان حرم لاله دمیده”

احتمالا آن روزهایی که عارف قزوینی، تصنیف مشهور «از خون جوانان وطن لاله دمیده» را می‌سرود و بعدها با سه‌تارش می‌نواخت، نمی‌دانست روزگاری این سروده‌اش به حقیقت نزدیک شود. او این تصنیف را براساس یک افسانه قدیمی از شاهنامه فردوسی گفته بود؛ جایی که از قطرات خون سیاوش که بر زمین می‌ریزد، گل‌های لاله می‌روید؛ حالا نزدیک به یکصد سال از سرایش آن می‌گذرد اما به نظر می‌رسد که این تصنیف جادویی روز به روز عجیب‌تر از قبل رخ‌نمایی می‌کند.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *